Sake-Masisi, over and out
Nu dat HUMO heeft bewezen in welke mate zowel de toenmalige regering als de legertop in de fout zijn gegaan bij de afhandeling van het dossier Sake-Masisi is het tijd om conclusies te trekken en dan het geheel af te sluiten. De pijn van de nabestaanden zal nooit wegtrekken, die pijn is er nu eenmaal en niets zal die pijn kunnen verzachten. Ook geen openbare excuses van de regering en legertop. Och, eigenlijk is het sop de kool niet waard. Ook niet indien er na 50 jaar toch excuses zouden komen. Maar de manier waarop de overlevenden en de nabestaanden werden behandeld is wel wraakroepend. Moest Sake-Masisi in 2010 zijn voorgevallen dan was de regering al lang over deze zaak gevallen.
Ik heb de hoop gehad om sake-masisi.be op de website van de Luchtcomponent van mil.be te linken, ik ben op een resoluut “njet” gestoten. Begrijpelijk, een dergelijke link, waarbij dat zowel regering als legertop worden aangevallen, zou niets anders dan een erkenning betekenen van de fouten die werden gemaakt. En dat gaat noch regering, noch legertop doen. Eigenlijk zouden de overlevenden en de nabestaanden een kortgeding tegen de regering moeten aanspannen en eisen dat er toch nog openbare excuses komen, maar ja, zoals reeds aangehaald, het sop is de kool niet waard.
We weten dat die jongens werden gedwongen om naar Congo te vertrekken, en we kennen de rol die hun officier daarin heeft gespeeld. Ik vraag mij af of die kerel die 50 jaar lang, een goede nachtrust heeft gehad, het moet inderdaad niet eenvoudig zijn om 41 doden elke dag mee te sleuren, met de wetenschap dat alles op een bepaalde dag in zijn gezicht kan ontploffen. Het heeft 50 jaar geduurd, en de bom is weliswaar ontploft, zonder noemenswaardige kleerscheuren voor regering en legertop, maar toch moet het niet eenvoudig zijn om al die doden, dag na dag, mee te sleuren, met de wetenschap dat je eigenlijk verantwoordelijk bent voor de dood van al die mensen.
Kort samengevat kan gezegd worden dat die jongens nooit op vrijwillige basis naar Congo zijn vertrokken. De regering en legertop hadden geen enkel rechtsgeldig middel om militair op te treden in Congo, (zelfs de diplomatieke betrekkingen tussen België en Congo waren verbroken sinds 14 juli). België werd haast unaniem veroordeeld in de UNO-veiligheidsraad, voor hun interventies en Spaak is zelfs 2 uur lang zich aldaar gaan verdedigen. Maar België leert niet uit haar fouten, (cfr Dragon Rouge en Dragon Noir in november 1964).
En dan de manier waarop die jongens werden behandeld. Zelfs dood waren ze blijkbaar niets waard. Het heeft een ganse maand geduurd voor zij in België konden begraven worden en uiteindelijk een laatste rustplaats hebben gekregen. Dat de legerleiding dan nog brieven durf te sturen aan de ouders van de slachtoffers, dat het eigenlijk beter zou geweest zijn moest hun zoon met het wapen in de hand zijn gestorven, slaat natuurlijk alle waanzin.
En de vier overlevenden die dan hun volledige legerdienst hebben moeten uitdienen, terwijl de ongeschreven wet van de menselijkheid zou verwachten dat ze onmiddellijk zouden kunnen afzwaaien, is nog zo een geval van medelijden door regering en legertop. Maar ja, zolang ze onder de wapens waren kon men ook druk op hen uitoefenen om de zaak zoveel mogelijk in de doofpot te houden. Eens afgezwaaid zou het natuurlijk een stuk moeilijker zijn geweest.
Al die wansmakelijke toestanden van regering en legertop zijn schaamteloze bewijzen van hoe België met zijn “jongens” omspringt. Nochtans ben ik een Belg, ben ik een Royalist en een Militarist, en fier van dit alles te zijn, maar dit slaat alle verbeelding, en toch is het de naakte waarheid. De dank van een natie aan zijn “gesneuvelden”. Ik vraag mij af als men Minister of Generaal wordt, alle menselijkheid verdwijnt? Over and out.
JP Van Doorselaer,
Ex-korporaal VVE-UDA
Invincibiles et Recti
www.uda.be
